Gündüzbey, Malatya'nın yaz aylarında nefes alabildiği bir köşedir. Yeşilyurt'un yamacında, kuzey yüzünde, suyun toprağı yardığı yerde. Şehir kavururken Gündüzbey serindir; bunu bilenler her hafta sonu yollara dökülür. Biz de bu yamaçta, suyun en sade aktığı yerde, küçük bir kır lokantası açtık.
Koko'nun Yeri büyük iddialarla kurulmadı. Bir aile, bir mutfak, bir mangal — gerisi misafirin sofraya neye geldiğine bağlı. Sabah erkenden kahvaltı ışığı vururken gözleme açan teyzemiz, akşamüstü mangal yakan amcamız, aralarda demli çay getiren gencimiz. Her şey sade ve içten.
Yan köyden çıkan, kendi bahçemizden gelen.
Peyniri yan köyden alırız — ismini söylesek tanırsınız, küçük bir aile süt işletmesi. Balımız Yeşilyurt yamacından, kovanları kayısı bahçesinde duran arıcımızdan. Etimiz güvendiğimiz kasaptan, otlarımız bahçemizin köşesinden.
Karmaşık tabaklar yapmıyoruz. Bir köy kahvaltısının zenginliği, bir mangaldan çıkan pirzolanın gerçekliği, bir çorbanın sıcaklığı — bunlar yeterli zaten.
Asırlık çınarlar gölgesini bize ödünç verir.
Bahçemizdeki çınarlar yüz yıllık. Onlar büyürken Gündüzbey hâlâ köy, Malatya henüz şehir değildi. Şimdi onların altında oturup kahvaltı yapıyorsanız, biraz tarih de soluyorsunuz demektir.
Klimamız yok — buna ihtiyaç da yok. Çınar gölgesi ve Gündüzbey suyu, doğanın iki klimacısıdır. Yaz ortasında bile mekanımızda hafif bir esinti, suyun şırıltısı, uzaktan bir kuş sesi.
Bir gün Koko'nun'da.
Sabah saat sekizde bir çay ile başlayın. Serpme kahvaltıdan sonra ağaçların altında uzanın, kitap okuyun, çocuklar suya parmaklarını batırsın. Öğlene doğru bir çorba, bir ev yemeği. Öğleden sonra ikinci çay, belki bir kayısı reçeli dondurma. Akşamüstü mangal yanmaya başladığında, kuzu pirzola ya da adana. Karanlık çökünce demlik çay, Türk kahvesi.
Acele yoksa kalın. Acele varsa, bir dahaki sefere uzun gelin.